Komańcza - dawna greckokatolicka cerkiew parafialna pw. Opieki Matki Boskiej wybudowana w 1802 r. (od 1963 r. cerkiew filialna prawosławna). W roku 1834 wzniesiono dzwonnicę bramną, a w 1836 r. odbudowano zakrystię. Cerkiew była wielokrotnie remontowana. Z dawnego wyposażenia do 2006 roku zachował się ikonostas z 1832 r. Cechą szczególną jest usytuowanie zakrystii na przedłużeniu sanktuarium, na osi wzdłużnej cerkwi. Cerkiew w Komańczy wraz z dzwonnicą stanowiła jeden z trzech zachowanych (obok Turzańska i Rzepedzi) przykładów wschodniołemkowskiego (tzw. osławskiego) budownictwa sakralnego. 1

3 września 2006 cerkiew wraz z wyposażeniem doszczętnie spłonęła, strażakom udało się uratować jedyni e zabytkową dzwonnicę. Następnego dnia arcybiskup Adam Dubec zapowiedział odbudowę cerkwi w kształcie sprzed pożaru. W okolicy znajduje się także kilka innych cerkwi. Szczawne- dawna cerkiew grekokatolicka pw. zaśnięcia Matki Boskiej (ob. cerkiew filialna prawosławna) wzniesiona w latach 1888-1889. Równocześnie z cerkwią wzniesiona została drewniana dzwonnica.

W 1925 r. we wnętrzu świątyni wykonano polichromię. Do 1947 posiadała kościół filialny w m. Kulaszne. W 1968 r. dokonano naprawy dachu cerkwi, a w 1973 remontowano dzwonnicę. Rzepedź- pierwotnie cerkiew w Rzepedzi wzmiankowana była w 1526 roku. Obecna greckokatolicka cerkiew filialna p.w. św. Mikołaja wzniesiona została w roku 1824. Odnowiona i przebudowana w roku 1896 - m.in. zmiana konstrukcji dachu i przemalowanie ikonostasu, przez Josypa Bukowczyka, dodano również zakrystię. Obiekt reprezentuje typ północno-wschodni cerkwi łemkowskiej, wariant bezwieżowy (wg R. Brykowskiego), zwany również osławskim/osławickim.

Radoszyce - pierwsza cerkiew w Radoszycach wymieniana jest w roku 1530. Obecna, stojąca na niewielkim wzgórzu (wedle zasady, że dom Boga powinien stać wyżej niż domy ludzi) świątynia, wybudowana została w roku 1868. Drewniana cerkiew w Radoszycach klasyfikowana jest jako typ północnowschodni cerkwi łemkowskiej. Drewniana budowla posiada konstrukcję zrębową (ściany z poziomo ułożonych brusów lub bali, powiązane na łączach za pomocą nacięć i usztywnione klinami) o równej wysokości zrębu poszczególnych części.