Jednym z najpiękniejszych elementów ziemi dolnośląskiej są górskie zamki, których korzenie sięgają początków państwa polskiego. Najwięcej powstało ich w XIII i w pierwszej połowie XIV wieku z inicjatywy księcia świdnicko-jaworskiego Bolka I Surowego. Budowano je w celach obronnych wzdłuż południowo-zachodniej granicy.

W poniższym tekście chcę przedstawić największą i najpiękniejszą warownię górzystej części Dolnego Śląska. Zamek Książ znajduje się obecnie w granicach Wałbrzycha w Książańskim Parku Krajobrazowym. Wznosi się na skalnym cyplu nad głębokim wąwozem, którego dnem płynie Pełcznica. Dzieje warowni, zwanej pierwotnie Fürstenberg, sięgają końca XIII w. Zo stała ona wybudowana w latach 1288-1292 na zlecenie Bolka I Surowego, na miejscu wcześniej istniejącego grodu obronnego, zniszczonego przez Przemysława II.

Obok zamku znajdują się dawne stajnie, słynące z hodowli koni rasy Śląskiej oraz dwustuletnia, kryta ujeżdżalnia, uznawana za jedną z najpiękniejszych w Europie. Zamek Książ jest największym obiektem tego typu na Dolnym Śląsku i jednym z największych w Polsce (ustępuje wielkością tylko zamkowi Krzyżackiemu w Malborku oraz Królewskiemu na Wawelu w Krakowie).

Jako jeden z niewielu przetrwał w całej swej okazałości do drugiej wojny światowej. Zawdzięcza to rodzinie Hochbergów, która władała tym miejscem przez ponad 400 lat. Kilka lat temu przywrócono potomkowi władców zamku, Bolko von Hochbergowi z Monachium, symboliczny tytułu właściciela. Niestety mniej fortunna okazała się sprzedaż dwóch ostatnich pięter pewnej brytyjskiej spółce.

Firma miała urządzić luksusowe apartamenty dla bogatych turystów. Do dzisiaj nie wywiązała się z umowy, a obiecane zyski okazały się przysłowiowymi gruszkami na wieżbie. Teraz trwają procesy sądowe, a władze Wałbrzycha próbują wyeksmtować brytyjczyków z zamku.