Molo w Ustce- jest to budowla hydrotechniczna, gdzie funkcja rekreacyjna pomostu usytuowanego prostopadle do morskiej linii brzegowej jest pozyskana na falochronach osłaniających wejście do portu. Pierwszą budową inżynierską (o jakiej są zapisy w dokumentach) znajdującą się w ujściu Słupi była warownia w Ustce. Warownia posiadała spiętrzającą wody rzeki przewłokę. Uprawnienia Słupska polegały na przejęciu od Święców ujścia Słupi wraz z jej korytem i terenami przylegającymi. Miał nastąpić teraz rozkwit handlu i rybołówstwa; zniszczono przewłokę, pogłębiono dno w ujściu Słupi i wybudowano pierwsze falochrony portowe na długość 55 m w morze. Konstrukcja falochronów to koszyce drewniane wypełnione kam ieniami- nia było to zatem jeszcze molo.

Zbudowano też wtedy pierwsze nabrzeża do cumowania statków. Na przełomie XV i XVI wieku w wyniku pożarów powodzi i epidemii zaniechano konserwacji budowli hydrotechnicznych- następuje ich degradacja. W 1759 roku następuje całkowite rozmycie falochronów. Decyzją Fryderyka Wilhelma II następuje odbudowa portu w połowie XVIII wieku. Pobudowano palisadę na brzegu wschodnim oraz umocnienie na brzegu zachodnim. Wschodnie molo zostało odbudowane w 1809-1810; do długości 35 m.

W 1820 roku odnowiono i przedłużono falochrony do długości 76 metrów. Przejęcie przez państwo w dn. 22 grudnia 1831 przyczynia się do systematycznych remontów i rozbudowy portu. Mola (falochron zachodni i wschodni) są od tego czasu systematycznie konserwowane i rozbudowywane. Ze względów strategicznych Niemcy podejmowali od 1936 roku różne plany rozbudowy portu. Do realizacji, z podjęciem robót 1 sierpnia 1938 roku wszedł projekt z budową trzeciego mola (do dzisiaj można zobaczyć pozostałą po tej pracy konstrukcję- na zachód od portu). Prace przerwano po zdobyciu przez Wermacht całego Pomorza.